dinsdag 25 juli 2017

Yellostone & Grand Teton


Yellowstone & Grand Teton
We zijn vroeg uit de veren. In het weekend is het op de campings een gaan en komen waar geen eind aan komt. Zelfs midden in de nacht komen er nog gasten aan. Afgelopen nacht was het half vier dat er nog iemand een klein dutje kwam doen. Het portier van de auto wordt zo hard dicht gedaan dat wij nadien compleet in de waakstand stonden. Jammer, maar weinig aan te doen. Bij KOA zit geen nachtportier en bovendien geen hek wat dicht kan. Dus korte nachtjes, want om vijf uur vertrekken de eersten alweer. En toch blijft kamperen leuk 😉
Het is de bedoeling om via Yellowstone NP de zuidelijke loop te rijden en dan zo Grand Teton in te gaan. Dan hebben we alles van Yellowstone gezien. We stoppen dit keer wel bij het visitor center. De eerste keer kon dat niet vanwege grote overlast van teveel toeristen. Dit keer zijn we een stuk vroeger en kunnen we nog net een uitleg meenemen van de Ranger over hoe we moeten omgaan met de Grizzly beer en het gebruik van beerspray. 



En het is zeker noodzaak deze raad goed op te volgen voor je eigen veiligheid. We vragen gelijk naar de campingmogelijkheden want het is zo krankzinnig druk dat we bijna genoodzaakt zijn het Grand Teton in een keer door te rijden. Maar deze keer hebben we geluk. Als we aan de gate komen van Colter Bay is het al behoorlijk druk maar lukt het ons een plaatsje te krijgen.





De regels voor het niet in huis halen van een Grizzlybeer zijn hier scherp. Op iedere plaats is een kluis om je eetspullen en je toiletspullen in op te bergen. Zelfs het afvalwater en kookwater wordt in een speciale watertank gedaan om maar te voorkomen dat de beer, met scherpe neus, op onderzoek uit gaat. Het park zelf is van een ongekende schoonheid. Je komt oren en ogen tekort om alles op te nemen. 


Eigenlijk moet je hier zijn als het niet overlopen is in mei of september. Dat lijkt me schitterend! Natuurlijk zijn er ook momentjes dat het niet zo hectisch om je heen is en dan genieten we uiteraard met volle teugen van wat moeder natuur ons te bieden heeft. Het is dan ook geen strafkamp 😎.
Tot nog toe gaat alles ook nog via het schema dat we thuis hebben gemaakt. Alleen het reserveren van de campings gaat soms wat lastig en dan moeten we daar wat extra energie in stoppen. Voor de rest is het een fantastisch land om door te reizen. Na een aantal dagen National Parken zijn we nog steeds niet uitgekeken. Morgen gaan we weer naar een wat lager deel van Wyoming, maar ook zeker de moeite waard. En we moeten vast wat energie tanken voor de volgende parken, waaronder het Rocky Mountains National Park.






Van Teton NP nemen we afscheid en gaan weer dieper Wyoming in, naar Dubois. Ook weer zo’n stadje uit de indianen-en cowboy cultuur. De camping die we hier aantreffen is geweldig, alle faciliteiten zijn aanwezig. We krijgen zo hier en daar wat tips voor de omgeving, onder andere een openlucht museum wat is herbouwd. 

Zeker het bezoeken waard. Bij het tankstation krijgen we ook nog een tip om het Bighorn Sheep te spotten. We moeten een mile of 3 buiten de stad rechts af en dan een mile of 6 offroad naar de drie meren die daar boven elkaar liggen. Als we geluk hebben kunnen we daar het Bighorn Sheep vinden. We geloven ook dat dit gaat lukken omdat we te pas en te onpas allerlei dieren zien. 

Vandaag alleen al een aantal herten, een wolf (bij het ontbijt) en tal van eekhoorns. Als we na een gruwelijk slechte weg en heel veel stof bij meertje 3 arriveren en daar nog wat info verzamelen, krijgen we te horen dat we nog een paar mile door moeten tot aan een brug en daar zou het kunnen lukken om het mega schaap te spotten. Aan de verteltrant van de aardige mijnheer maak ik op dat het ook wel eens “een niet” kan worden. Maar met goede moed nog een paar mile erbij. Nog even rammelen en met nog meer stof rijden we tot aan de brug. Maar geen Bighorn sheep te bekennen. Na een paar uur ploeteren zie we wel geweldige natuur, maar daar moeten we het mee doen. Eenmaal, een aantal dagen geleden, hebben we de rakker heel kort gezien en daarna speelt hij een spel met ons. Maar we geven de moed niet op! Man-en vrouwmoedig slikken we deze lichte teleurstelling weg. We gaan terug naar de camping en daar gaan we een vuurtje maken voor een BBQ. Geen schaap, maar rund schaft de pot, met kartoffelsalat echt Amerikaans!!



                                                                                 See you Soon


zondag 23 juli 2017

Yellostone National Park en Old Trail Town.


Met veel goede moed en heel veel zin vandaag gaan we naar het oudste Nationaal Park van de USA. Aangezien half de USA op vakantie is en ook nogal wat Aziaten plus Europeanen dit land komen bevolken houden we er rekening mee dat een groot gedeelte van deze mensen ook vandaag dit park gaan bezoeken. Dus druk zal het zijn, welke “loop” ( rondweg) van het park we ook nemen. Wij kiezen ervoor om bij de oost gate het park in te gaan. We hebben twee dagen uitgetrokken om alles goed te kunnen bekijken en als we iets belangrijks missen hebben we een tweede kans. Om half 8 vertrekken we. De Amerikanen zijn ons al voor, die beginnen om half zes al met inpakken en dan in sneltreinvaart naar de gate.
Zo vroeg zijn is ook niet ongewoon hier. De meeste bezienswaardigheden zijn ook al om 8 uur open. Het is 50 mile naar de ingang en de route er naar toe heeft veel moois aan natuurschoon om te zien. Het rijden is wel aangenaam maar niet als je 45 mile per uur mag en er mensen met 30 mile voor je rijden in hun immens grote RV bussen zodat je als je er achter zit ook geen spat ziet. Dus moet het gaspedaal van de Explorer er wel eens aan geloven om er een te passeren. 

We zijn een uur onderweg als we bij de gate zijn en onze Park pass gecontroleerd en goed bevonden wordt. Er zijn op de route een aantal belangrijke bezienswaardigheden te zien. De dieren lopen los in het wild dus is het opletten geblazen als er auto’s ineens stil gaan staan. Dan is er vast een of ander beest te zien. Bij het visitor centre is het bijzonder druk. Wij hebben onderweg al veel info verzameld en thuis ook een groot deel opgeslagen zodat we hier niet in de rij hoeven. Even verderop staat de boel stil en we zien allerlei mensen over de weg rennen en plots zien we waarom. Er staat een enorme bizon op de weg met een bus vol Aziaten er omheen. Het is trouwens niet geheel ongevaarlijk want als zo’n dier het op zijn heupen krijgt dan ben je plat. Wij gaan netjes de auto parkeren en lopen terug richting de Bizon die net op zijn gemak de weg kruist in mijn richting zodat ik een fraaie plaat kan schieten. Maar net als ik mijn camera in de aanslag leg voel ik een aantal telelenzen in mijn nek van de wel heel opdringerige Aziaten. Een van hen roept naar mij: ”Pas op, dit is gevaarlijk” en op hetzelfde moment duwt hij mij opzij om zelf een goede foto te maken. Maar ja, hij kijkt thuis pas op de foto’s waar hij geweest is en wij kijken hier! Wij hopen dat het hierbij blijft. Straks splitst de weg zich en is het waarschijnlijk wat rustiger. 



En dat klopt, we krijgen meer ruimte om te genieten van alle natuurschoon van dit park. 







Langzaam kruipen we door het park van het ene geologische wonder naar het andere en van het ene mooie dier naar het andere. Als we na vier uur een koffiepauze inlassen bekijken we welke gate we als uitgang zullen gebruiken. Dat wordt de noordoostkant, zodat we optimaal alles meenemen. 



En als we de goede richting hebben roept Renée:” Ik zie een gigantisch groot hert”. Ik besluit met een U-turn om op onderzoek uit te gaan. En inderdaad zien we het beest staan, een beetje verscholen in de struiken. We wachten geduldig of hij zich laat zien. Achter ons stoppen steeds meer auto’s, de weg is volledig geblokkeerd. Wij maken een aantal foto’s en filmopnamen. Dan gaat het dier liggen en zie je alleen zijn gewei nog. We lopen terug naar de auto en onderweg wil iedereen van ons weten wat er te zien is. Alleen nog een gewei!  Het is de eerste keer dat we een complete file veroorzaken maar we hebben de fotoshoot en we zijn er happy mee. 

Verderop zien we nog een hele kudde bizons grazen en dood leuk voor je auto oversteken! Een imponerend gezicht. Na 8 uur verlaten we het park weer richting Cody. Het was een topdag!!😎😎


Vandaag hebben een rustdag ingelast om alles even op een rijtje te zetten. Ik ben vanmorgen extra vroeg uit bed gegaan om de blog te schrijven, daarna lekker een ontbijt met gratis pancakes en dan naar Mc Donalds voor koffie en de blog plaatsen. En dat viel een beetje tegen. Het internet is zo armzalig dat we urenlang zoet zijn om de blog geplaatst te krijgen. Mijn humeur lijdt er wel wat onder, maar we geven niet op. Op het laatst pakken we in en gaan naar het tourist office. Daar hebben we binnen een paar tellen de zaak voor elkaar.


De Walmart verzorgt ons een klein krentenbroodje en daarna gaan we een bezoekje brengen aan de Old Trail Town; een kleinschalig stadje, gebouwd met uit de omgeving gehaalde “echte” huizen, winkels, een school en twee saloons. 





Het is eigenlijk een groot museum waar je kunt zien hoe het er aan toeging in de tijd van het echte wilde westen. Een aantal prominente figuren uit de negentiende eeuw ligt er herbegraven. 







Onder andere Jeremiah  “Liver Eating” Johnston uit de beroemde film met Robert Redford en Buffalo Bill Cody. Het is meer dan indrukwekkend om alles nog zo te aanschouwen.

zaterdag 22 juli 2017

Big Horn, Cody met Rodeo!!😂




Big Horn Mountains
Het plan is om vandaag een fraaie tocht te maken door de Big Horn Mountians. Dit wordt de eerste keer dat we echt  kennismaken maken met het hooggebergte. Het is ongeveer 230 mijl rijden, er dwars doorheen, richting Cody. 

De aanloop gaat via de Interstate 90 die we na ongeveer 70 mijl verlaten. Via een lange slingerweg rijden we naar ruim 2700 m hoogte. Als je een beetje van de natuur houdt dan is dit wel aan te bevelen; schitterend rots massief en bossen, je komt echt ogen en oren te kort.
Rond het middaguur zakken we via de Grey Bull highway naar Cody. Dit is een stad waar nog wel het een en ander te beleven is. Om 3 PM zijn we op de camping. Het is zeer zwaar bewolkt en het lijkt erop dat we een buitje voor het stof gaan krijgen.
Als we de receptie uitkomen vallen er al een paar druppels. Snel naar ons plekje en het tentje op zetten. Dat is gelukkig niet zo’n klus, met een minuutje of 5 staat de tent er weer strak bij. We kijken naar de lucht en besluiten toch maar eerst boodschappen te gaan halen bij de Walmart. Daarvoor moeten we een minuut of tien rijden dwars door Cody.
Op het moment dat we uitstappen gaat het echt los. Een enorm onweer breekt los en iedereen vlucht snel naar binnen. Een klein boodschappenwagentje is groot genoeg voor ons, we moeten per dag inslaan omdat een koelkast niet op de inpaklijst stond.
We nemen ruim de tijd om te kijken wat de pot schaft. Buiten gaat het enorm te keer en een vrouw in een rolstoel heft haar armen in de lucht en smeekt dat het afgelopen moet zijn met die harde donderslagen. Maar dat is tegen dovemans oren. Het gaat nog wel een kwartier door. Het scheelt veel dat Walmart ruim is opgezet zodat we veel tijd kunnen nemen om alles te bekijken. Als het wat droger wordt gaan we terug naar de camping en richten het tentje verder in met wat slaapcomfort. En dan aan de maaltijd want om 19.00 uur vertrekt de bus naar de grote Rodeo show waar we vanmiddag al voor hebben gereserveerd. Dit is voor ons een totaal nieuw item. Volgens kenners moet het ook nog een van de beste Rodeo shows zijn die je kunt bezoeken. 





De bus komt op tijd het terrein op. Een leuk uitgedost apparaat met ongeveer zestig zitplaatsen en die worden ook allemaal bezet door hier en daar nog wat mensen op te pikken.




Als we ruim voor aanvang onze plaats hebben gevonden kunnen we nog wat genieten van de deelnemers die vlak voor ons hun kleding in orde maken. Ook het zadel wat op het paard moet krijgt met de staalborstel nog een opknapbeurt. Het is heel fascinerend om te zien hoe die mensen met hun vak bezig zijn. Alles moet tot in de puntjes kloppen: handen en armen worden getapet en speciale kledij aangegespt zoals de leren beenstukken.



Inmiddels worden we om de tien minuten op de hoogte gehouden dat het spektakel precies 20.00 uur begint met een soort clown op het middenterrein die het een en ander aan elkaar praat begeleid door Western muziek.
Dan rijden een 8 tal dames de arena in en zij laten even zien hoe je met een paard om kunt gaan. Ze geven een spectaculaire show weg. 





Vervolgens wordt het stil en wordt gevraagd op te staan en je hoed af te nemen. Er volgt een gebed voor een veilige show en het volkslied wordt gezongen. 



Daarna is het de beurt aan de waaghalzen die laten zien hoe lang je op een ongetemd paard kunt blijven zitten.
Zes cowboys worden om de beurt losgelaten uit een kooi de arena in en dan maar kijken hoe lang kan ik het volhouden op de rug van het paard die de meest idiote capriolen uithaalt om je binnen de minuut van zijn rug te lanceren. We hebben even mee zitten klokken, er waren erbij die na vijf seconden al op hun achterwerk in de arena op de grond  lagen. 





Dan komt het vangen van stieren met een lasso. Ook een onderdeel wat laat zien dat paardrijden hogeschoolsport is. Bizar hoe cowboys en cowgirls dit in de vingers hebben. Het is een wedstrijd wie het snelst de stier te pakken heeft en de tijd wordt nauwkeurig  bijgehouden op een scorebord. 



Een onderdeel waar je ballen voor moet hebben is plaatsnemen op de rug een Bull en kijken hoe lang je dit kunt vol kunt houden. Dat dit een spannende aangelegenheid is laat een van de deelnemers vlak voor ons zien.
Zeker een halfuur heeft hij lopen drentelen en wel tien keer zijn handen en ingetapete armen gecontroleerd en zichzelf maar moed inspreken. Dan is het zover. Hij mag plaats nemen op de rug van de stier, de kooi gaat open en binnen 3 seconden ligt onze held op de arena bodem, gevolgd door de andere vier. Maar een van de boys lukt het om dit een seconde of tien uit te houden. De vraag of dit ook een onderdeel voor mij zou zijn heb ik resoluut van de hand gewezen. Er worden nog wat onderdelen en kunsten vertoond en eerlijk is eerlijk het is topsport van de bovenste plank. We hebben het spektakel met veel plezier aanschouwd en van een top avond genoten.




                                                                Morgen wacht Yellostone NP.  See you Soon




donderdag 20 juli 2017

Toertje door Wyoming




Na een week zijn we helemaal ingespeeld op elkaar. Alles heeft zo’n beetje zijn vaste plaats in de auto. Afgelopen nacht hebben we in motel doorgebracht. Na een week in het tentje is een beetje ruimte ook wel lekker. We eten bij een Mexicaan waar we heerlijke guacamole en andere lekkere gerechten voorgeschoteld krijgen met een uitleg hoe je dat moet eten. En dat kostte erg weinig moeite. Het motel was goed alleen de airco was een grote stoorzender. Uitzetten kan niet want dan worden we de kamer uitgekookt dus is dat geen optie. Aan laten betekent weinig slaap, maar we kiezen toch maar voor het laatste.
We zijn inmiddels gewend aan vroeg opstaan. Meestal sta ik om half zes op om aan de Blog te werken. Dat is ideaal en lekker rustig met een bakkie thee erbij, prima. Ook voor de temperatuur hoef je niet onder de wol te blijven, het is rond die tijd al 20 graden.
Vandaag proberen we ook nog een pech gevalletje weg te werken. Een van onze slaapmatjes is voor zichzelf begonnen en heeft het middelste gedeelte twee maal zo groot gemaakt. Het gevolg is een enorme bobbel in het midden. Dat stoort tijdens het slapen enorm en je staat gebroken op. Dus een bezoek aan een Outdoor centrum kan geen kwaad.


Maar we starten met een mooie tour naar de Devils Tower en we reizen weer van South Dakota terug naar Wyoming. Eerst nog even langs het info center om te kijken voor de leukste route. We passeren mooie authentieke dorpjes die een foto waard zijn. De Devils Tower is een enorme puist graniet waar ook weer de meest vreemde verhalen omheen bedacht zijn. Zeven Indianen meisjes waren op de vlucht voor een enorme beer. Ze klommen bovenop de “toren” die steeds hoger werd. De beer kon op die manier niet bij de meisjes komen en aan de zijkant van de berg zie je nog de afdruk van de klauwen van de beer. De toren bleef stijgen en de meisjes zijn uiteindelijk sterren geworden.



De tocht wordt voortgezet op weg naar een Mall voor de dagelijkse boodschappen en daarna gaan we op weg naar de camping in Buffalo.
Om 3PM staat ons tentje er weer fraai bij in een soort zandbak. Op het gras is het verboden, dat willen ze hier graag groen houden in de deze dorre streek.
Dan maar eens op zoek naar een Outdoor Winkel en die moet te vinden zijn met het Big Horn massief voor de deur  Na tien minuten hebben we al beet, een megastore met heel veel slaapmatjes. De keus is moeilijk, ons merk hebben ze wel maar niet de gewenste afmeting en gewicht. De Neon air van Thermarest valt af want die maakt veel herrie als je je alleen maar omdraait. We komen uit bij BA wat staat voor Big Agnes, een merk wat we niet kennen maar het voelt goed aan en lijkt okee. Omdat dit het enige matje is dat aan gewicht, lengte en breedte aan onze wensen voldoet willen we deze graag kopen, maar het laatste exemplaar hangt al in de winkel als een soort demo model. Dus gaat Renée even op jacht voor korting. Triomfantelijk komt ze even later met een smile van oor tot oor terug: 15 procent korting! Inpakken en wegwezen.

See you Soon

woensdag 19 juli 2017

Sturgis en Deadwood.



Vandaag rijden we door de Black Hills een mooie toer en uitermate geschikt om vakantie te vieren elk klein stadje heeft we zijn specialiteit van vissen tot houthakker alles is vertegenwoordigd. Als we terug zijn in Rapid City ga aan we eerst aan de koffie bij een kleine Starbucks in een supermarkt als Renée om de rekening vraagt blijkt dat het gratis is en dat komt door een computer storing . Dat verleid ons gelijk om maar een poosje te blijven en de Blog af te maken van het bezoek aan de monumenten.
Daarna is het de beurt aan Sturgis deze wel heel bijzondere plaats mag je niet overslaan.
Alles wat maar iets met motoren heeft en dan vooral de Harley Davidson fans moeten hier langs . Alleen  is het beter om dat niet te doen als de rally op begint op 4 augustus dan komen er tussen de 600000 en 750000 motoren in alle vormen naar dit plaatsje en is het tien dagen een feest dat zijn weerga niet kent.


Wij werden op een van de campings gewaarschuwd om deze plaats te mijden om dat de verschillende motorclub nog wel eens een klein appeltje met elkaar heeft te schillen. Voor ons niet een reden om niet te gaan kijken. En ik kan u verzekeren dat het echt indrukwekkend is de meest prachtige machines staan hier te glimmen en te pronken. We maken contact met Nees een motor Freak uit Florida en vragen hem om uitleg over de rally en de verschillende motoren die hier komen.

Hij laat ons via zijn telefoon de foto’s zien en vragen hem wat het verschil is tussen een Harley rijder en een Indian freak Nees zegt dat je een paar decennia terug beter niet op je Indian motor hier kon komen en hij maakt een beweging met zijn hand langs zijn keel.
Wij hebben er heerlijk rond gekeken en werden ook niet door niemand gestoord.

We zetten onze reis voort richting Deadwood nog zo’n plaatje waar de meest gruwelijke taferelen zich afspeelde . We zoeken een parkeerplek en gaan te voet verder het eerste wat we tegen komen is een casino met een speelzaal zo groot als een half voetbalveld.


Daarnaast een bar met 14 tv schermen  waar we nog net de aankomst van etappe nr 16 van de Tour de France kunnen zien.  





We slenteren verder door de Mainstreet en vinden de ene naast de andere lugubere bar waar vroeger zich bloedige taferelen zich hebben afgespeeld. 




Ook zijn we getuigen van een stukje straat toneel waar uiteraard ook weer iemand word vermoord. Wij nemen de benen uit dit bloeddorstige stadje en gaan richting  Motel waar we na een week tent kamperen aan toe zijn om weer eens een wasje te draaien en alles weer te ordenen.


See you Soon

dinsdag 18 juli 2017

Twee monumenten: Crazy Horse en Mount Rushmore.



Vandaag gaan we de Badlands verlaten. Een paar snikhete dagen en hele bijzondere natuur waren een niet te missen onderdeel van dit Nationale Park. Er wordt verschillend over gedacht. Je kan er ook voorbij rijden maar wij denken dat je dan toch iets mist. Als je de dagen een beetje indeelt is het goed te doen. Wel ‘s morgens vroeg uit de veren en dat is in vakantietijd niet voor iedereen het eerste wat op de bucketlist staat.
We hebben er van genoten, vooral ook het aantal dieren wat er rondloopt. De prairie hondjes, ratelslangen, het big horsheep en een paar prairiewolven en herten dat zijn zo maar een paar dieren die je door de dag heen vergezellen, alleen de buffels hebben we nog niet gezien.
We kregen een tip van een Ranger waar we ze konden spotten, maar het blijkt dat deze dieren zelf uitmaken wanneer ze zich tonen aan de vakantiegluurder.
Vandaag gaan we terug een beetje de bewoonde wereld in. Rapid City is de grootste plaats aan de westkant van de Black Hills die we met een bezoek vereren en vandaar willen we naar het monument Mount Rushmore.
Om half 8 zijn we klaar om te vertrekken. We nemen de binnendoor route Hyw 44. Als we net een kwartier rijden krijgen we de buffelparade te zien waar we al 2 dagen naar uitgekeken hebben. Keurig achter elkaar met de grote leider voorop; een fascinerend gezicht.





Een klein uurtje verder komen we bij een volgend hoogtepunt: een heus western stadje! Scenic heeft echte, nog bestaande huisje uit 1906. Niet nagebouwd maar nog authentiek. 





Sommige teksten op de gevel liegen er niet om zoals “ Indians allowed”, de vertrapte bevolkingsgroep sinds eeuwen. Na de koffie vervolgen we onze weg en komen aan de stadsgrens van Rapid City als Renée een ‘Haircut salon’ ziet. Dat komt mooi uit nu kan ik gelijk mijn haar laten knippen zegt ze. We maken een afspraak en met een halfuur kan ze komen. Morgen is het precies 38 jaar geleden dat wij elkaar tegen kwamen. En daarom wil ze er natuurlijk goed uitzien en dat snap ik volkomen!!


Om een uur of twee zijn op de Koa camping van Rushmore. Het is een gigant, de op een na grootste van de USA. We hebben al laten reserveren op de vorige camping dus zijn we snel aan de beurt. We krijgen een plekje op het uiterste puntje van de camping. Het is erg druk dus zijn we er in eerste instantie erg blij mee, maar later zien we dat er nog wel veel plaatsen over zijn op het tentenkamp. Dat hebben we al meer meegemaakt. Als je bij KOA een plaats reserveert houden ze die plaats vrij tot jij komt, ook al is dat pas dagen later. Dus zijn er veel lege plaatsen waar uiteindelijk die dag niemand komt.  En dat is toch een aparte manier van reserveren vinden wij. Maar niet getreurd, we staan er zeer rustig.


De temperatuur is ook al een stuk gezakt en we gaan nadat de tent staat naar het Crazy Hors Memorial, een enorm monument waar ze al een halve eeuw mee bezig zijn. Het hoofd van de indiaan is klaar. Er wordt dagelijks door 14 mensen aan gewerkt met springlading dynamiet en met luchthamers. het graniet bewerkt.

Het project is destijds opgezet door een Poolse immigrant: Ziolkowski, ter eer van de Indianen die het slachtoffer werden van verdrijving van hun land. En als grote tegenhanger van het monument Mount Rushmore, waar vier presidenten van de USA worden uitgebeeld in de granieten berg. Ziolkowski kreeg 10 kinderen die later allemaal bij het project betrokken werden. Het is nu een gigantische onderneming met een fantastisch mooi indianen museum waar duizenden mensen per dag komen kijken. 

Eerst bekijken we in een filmzaal het ontstaan van dit alles en ook de hele familie Ziolkowski wordt aan ons voorgesteld. Indrukwekkend te zien hoe hard deze mensen hebben moeten werken om dit enorme monument van de grond te krijgen.




Als we later het museum bezoeken herken ik een van de dochters van de familie Ziolkowski. Het is Jadwiga, nu CEO van de Memorial Foundation. Ze komt net haar kantoor uit en brutaal als ik ben schiet ik haar aan en maak een praatje met haar. Zij is op haar beurt vereerd met ons bezoek en onze interesse in de foundation. We hebben ook nog een leuk gesprek met Joanne Sutton. Zij is van de Development Association en vertelt ons hoe de foundation werkt en ook nog veel over de fam. Ziolkowski waar nog 8 kinderen van leven en er nog 4 dagelijks met de werkzaamheden bezig zijn. De overige kinderen zijn al met pensioen. Van haar krijgen we een paar mooie granieten steentjes die we mee naar huis mogen nemen. We eten nog snel wat in het restaurant en moeten dan nog 17 mijl terug naar de KOA camping waar om 6.45 PM de bus vertrekt naar monument 2 vandaag: het Rushmore Memorial. Precies op het moment dat we van de parkeerplaats afrijden breekt er een gigantische onweersbui los. Het gaat zo hard dat auto’s aan de kant gaan staan omdat de ruitenwissers het niet kunnen verwerken. Wij moeten wel door anders missen we de bus. Net als we de camping oprijden wordt het weer een beetje droog. We wisselen snel van kleding en trekken een lange broek en vest aan want het is nog maar 14 graden.



Met een oude gele schoolbus worden we 6 mijl een berg op gesleurd en komen een klein half uur later bij het toch wel erg protserige monument van de vier presidenten. 


We spreken af dat we na ceremonie om 9.45 PM weer in de bus zijn. Overal zien we vlaggen en horen we het spelen van marsmuziek uit de luidsprekers. We kunnen via een trail een wandeling maken over het complex om zo foto’s te maken van al het fraais. Om 9.00 PM begint de ceremonie met als eerste en toespraak van een dame in uniform, met een stem om te huilen, die gaat uitleggen hoe het een en ander is gebouwd. Wij dachten dat er met militair vertoon het een en ander zou worden gepresenteerd, maar nee het filmdoek zakt en er wordt een film vertoont en ik ken die film! Ik heb die film gezien op Discovery Chanel over het bouwen van dit monument. 




Na uitleg over alle vier de presidenten volgt het uit volle borst zingen van het volkslied en het neerhalen van de “stars en stripes” door een aantal veteranen die speciaal zijn uitgenodigd voor deze ceremonie. Wij vonden het hele gebeuren wat tegenvallen en niet te vergelijken met het Crazy Hors Memorial.




                                                 See you Soon


zondag 16 juli 2017

Hiking Saddle Pass Trail in de Badlands



Vandaag gaan we op pad om onze eerste hike te lopen. We hebben gelijk een moeilijke uit gezocht zodat de benen weer redelijk op spanning komen na al dat zitten in vliegtuigen en auto.
We proberen vroeg te vertrekken om de hitte wat te ontlopen. Opnieuw geeft de weerman een graad of 38 aan. Dat is voor een hike redelijk heftig dus twee liter water op onze rug een paar oatmeal koeken dan moet het lukken.
Het is wel een aparte ondergrond om op te klimmen. Zeer zachte, als los zand aan elkaar zittend poreuze steen die snel afbrokkelt. Het is best uitkijken waar je je voeten zet.

Het is wel bijzonder om hier te lopen. Er is niet een vast pad naar boven, maar je moet zelf je weg kiezen. Voor veel mensen is het regelmatig terug glijden op deze steile weg een reden om maar weer snel terug te gaan. Anderen beginnen er niet eens aan, maar vragen wel een beetje jaloers aan iedereen hoe het bij de top was.  Het uitzicht is fantastisch! Heel bijzonder dat je op de top over het hele gebied kunt kijken.





De route wordt eerst gecontroleerd, Renée laat zich niet overal opjagen!!












De eerste meters.












Overzicht halfweg!!







Even uitblazen.




De ontwikkeling van de Badlands! Al deze kleuren kun je heel goed zien!!

See you Soon!!